Obrazy ręcznie malowane w malarstwie średniowiecznym

Malarstwo średniowieczne łączyło się w dużej mierze z określonymi budowlami, głównie kościołami i pałacami. Jednak zupełnie nie zakłóciło to jego rozwoju. Wręcz przeciwnie, zapotrzebowanie na elementy dekoracyjne do świątyń i zamków stało się bardzo ważnym katalizatorem.

Cechą charakterystyczną dla malarstwa tej epoki było konsekwentne sięganie do tematyki religijnej. Obrazy ręcznie malowane rozwijały się głównie w obiektach sakralnych, w których do dnia dzisiejszego możemy podziwiać freski średniowieczne. Malarstwo średniowieczne przede wszystkim stanowiło hołd Bogu, często z tego powodu malowano postacie religijne.

Malarze średniowieczni nie są tak znani, jak artyści późniejszych epok, ponieważ w średniowieczu sztuka miała chwalić. Obrazy ręcznie malowane na płótnie określane są często mianem płaskich. Chodzi o stosowanie, a raczej brak perspektywy. Sposób ujęcia sprawia, że między innymi malarstwo te jest bardzo charakterystyczne.

Malarstwo tej epoki w całości było religijne. Chrześcijanie wstydzili się nagości, uważali ją za coś niestosownego. Powodowało to, że przez tysiąc lat Syn Boży, jego uczniowie, Maryja byli starannie odziewani w ubrania. Wbrew pozorom wielu artystów w tym Giotto di Bondone tworzył dzieła frywolne. Często te obrazy na zamówienie były dla bogatych mieszczan, którzy lubiły technikę malarską Bondone’a.

Artyści w swoich dziełach przedstawiali symbole religijne, celowo oddawali hołd Bogu. Nie przywiązywano wagi do proporcji anatomicznego człowieka, stąd duże różnice w budowie ciała ludzi na obrazach. Osoby ważniejsze często przedstawiane są jako większe, bardziej majestatycznie. Malarstwo uzupełniano często elementami złota.

Pod koniec średniowiecza lub na początku renesansu pojawił się pejzaż. Malarstwo średniowieczne podejmuje problematykę związaną z męką Jezusa na krzyżu. Popularne również stały się wśród średniowiecznych malarzy wizerunki Matki Boskiej otoczonej aniołami.

W średniowieczu malarstwo dołączyło do najważniejszych dziedzin sztuki. Zmiany społeczne oraz wprowadzenie nowych technik umożliwiły tworzenie realistycznych i na wskroś ludzkich dzieł, które miały zrewolucjonizować zachodnią sztukę.

Jeszcze pod koniec okresu romańskiego malarstwo było jedną z pomniejszych dziedzin sztuki i ograniczało się do ozdabiania powierzchni, które z różnych względów nie mogły być w inny sposób udekorowane. W miarę możliwości do celów dekoracyjnych starano się wykorzystywać arrasy, mozaikę, metale szlachetne albo rzeźbę.

Malarstwo rodzajowe

Malarstwo rodzajowe to gatunek w malarstwie, rzeźbie lub grafice, który wyróżniała tematyka związana z życiem codziennym, obyczajami, obrzędami, i pracą. Ukazane postacie z obrazów rodzajowych pozostają anonimowe, co odróżnia je od portretów zbiorowych. Osoby są realistycznie, bez upiększeń i dostojeństwa. Sceny rodzajowe były znane już w starożytnej sztuce. Jako samodzielny gatunek w sztuce nowożytnej malarstwo rozwijało się do końca XVI wieku.

Nazwę „malarstwo rodzajowe” zaczęto dopiero używać od XVIII wieku, chociaż scena rodzajowa była ulubionym tematem twórców od bardzo dawna – np. w malarstwie starożytnego Egiptu znana byłą z przedstawiania różnych prac domowych. Obrazy takie można odnaleźć w malarstwie greckim, etruskim i rzymskim np. w malarstwie pompejskim oraz mozaikach. Zainteresowanie malarzy tematyką rodzajową rosło od czasów renesansu, szczególnie na północy, by w XVI i XVII wieku rozwinęło się w Niderlandach, jako samodzielny gatunek. Mistrzowie tacy jak Pieter Bruegel, Aelbert Cuyp, Adriaen Brouwer i wielu innych przedstawiają w swych pracach przeróżne sytuacje ówczesnego życia, chłopskie wesela, sceny rozgrywające się w gospodarstwie domowym, rodzinne święta, wesołe towarzystwo w karczmach, zabawy zimowe na lodzie, pracownie malarzy, ale także wyciszone sceny w lśniących czystością wnętrzach domów. Z każdego obrazu przebija się radość malarza w przedstawianiu przeważnie dostatniego, ustabilizowanego życia, urody materii oraz przedmiotów otaczających ludzi.

Pieter Bruegel malarz niderlandzki urodził się w Holandii. W 1551 roku został przyjęty do cechy malarzy Antwerpii. Obrazy ręcznie malowane autora to przede wszystkim pejzaże, czerpał motywy z codziennego życia ludu, wskazywany jako pierwszy malarz zachodni malujący pejzaże, często nawiązywał do stylu Boscha. Adriaen Brouwer malarz flamandzki, wniósł zamiłowanie do dosadnych, realistycznych oraz karykaturalnych scen. Obrazy ręcznie malowane na płótnie Brouwera przedstawiały włóczęgów, żebraków, uczestników bójek i pijatyk. Artysta był także twórcą cenionych pejzaży, w których, dzięki odpowiedniej grze światła i koloru. Obrazy Adriaena cieszyły się popularnością już za jego życia, osiągały też wysokie ceny. Sam artysta nie był darzony szacunkiem przez współczesnych, ze względu na pospolitą tematykę jego obrazów i kontrowersyjny tryb życia.

W XIX i XX w. malarstwo rodzajowe łączyło się często z realizmem o krytycznym społecznie charakterze. W Polsce malarstwo rodzajowe uprawiali m.in.: Józef Chełmoński, Aleksander Gierymski, oraz Juliusz Kossak.

Motyw Vanitas w sztuce

Jedną z nieodłącznych cech sztuki vanitas jest przemijanie, egzystencjalny niepokój, poczucie zagrażającej śmierci. Motyw ten występuje w literaturze zazwyczaj w negatywnym kontekście. W malarstwie symbole vanitas maja mieć wpływ moralizatorski. Człowiek nigdy nie godził się na przemijanie, zapomnienie. Szczególnie malarstwo holenderskie XVII wieku, upodobało sobie motyw vanitas w przeróżnych wariacjach tematu memento mori. Często obrazy ręcznie malowane na płótnie przedstawiają bogatą i perfekcyjną namalowaną scenę przepełnioną symbolami związanymi z vanitas. Początkowo tych tendencji doszukiwał się Caravaggio, autor wielu obrazów o tematyce religijnej. Motyw śmierci , tortur, walki jest tu bardzo częsty i przypomina nietrwałość ludzkiego życia, obok scen ukrzyżowania, stale obecnych w malarstwie sakralnym Caravaggio przedstawił między innymi „Męczeństwo św. Mateusza”, „Judytę odcinającą głowę Holofernesowi”, „Śmierć Marii”. Ostatni obraz ręcznie malowany był przedmiotem wielu kontrowersji i ostatecznie został usunięty z kaplicy przez karmelitów, których oburzało, że postać Matki Boskiej ukazana na obrazie nie jest piękna, ma opuchnięte ciało i odsłonięte nogi. Było to załamanie decorum na rzecz realizmu.

Malarz ukazywał prawdziwe oblicze śmierci, która nie jest piękna i dotyczy każdego. W martwych naturach motywu vanitas malarze korzystali z wielkiego bogactwa symboli. Każdy nowy obraz przynosił mieszaninę starych, o ustalonym znaczeniu i nowych, które w starym otoczeniu były zrozumiałe. Powoduje to, ze interpretacja symboliki nie jest łatwa. Przy każdym poszukiwaniu symbolicznego znaczenia trzeba pamiętać, że martwe natury z kręgu vanitas nie przestają być pięknymi dziełami artysty przeznaczonymi do oglądania.

Vanitas należy do ważniejszych motywów sztuki baroku. Łączy piękno i przemijanie. Wydawać by się mogło, że ludzie średniowiecza i baroku poświęcali tej kwestii więcej uwagi niż człowiek XXI wieku. „Dance macabre”, vanitas, „memento mori”, to hasła, które dziś uległy dezaktualizacji. Śmierć stała się w pewnym sensie bardziej oswojona i nie kojarzona już z kościotrupem wymachującym kosą. Nikt nie umieszcza jej na przedzie korowodu, nikt nie uczy się sztuki umierania, choć z drugiej strony zapewne każdy zdaje sobie sprawę o nieuchronności śmierci oraz o kruchości i marności własnego istnienia.

Ludzka natura na obrazach ręcznie malowanych

Ludzka natura posiada niezliczona ilość wyrafinowanych dzieł. Kobieta skrywa wiele twarzy, a proces ich rozpoznawania stanowi źródło twórczej inspiracji. Obrazy ręcznie malowane przedstawiające ludzi, kalejdoskop pomarszczonych twarzy mogą oddać piękno niesamowitych historii, wzruszeń i uczuć. Zainteresowania ówczesnych artystów miotały się wokół człowieka, jednakowo w jego płaszczyźnie fizycznej, intelektualnej czy duchowej. Na wzór antyczny poświęcali się renesansowi twórcy, by dzięki temu osiągnąć kopie rzeczywistości człowieka. Skupienie zainteresowania na kobiecie i odejście od kanonów sztuki gotyckiej zaowocowało olbrzymią ilością portretów ludzkich. Malarstwo renesansowe stawiało człowieka w centrum swego zainteresowania, co widoczne było to w idealnej kompozycji większości obrazów ręcznie malowanych na płótnie. Renesansowi artyści uważali, że człowiek to jedyna istota, która zajmuje szczególne miejsce w otaczającym go świecie, i jako taki winien żyć w zgodzie i harmonii z otaczająca go naturą. W takim właśnie charakterze przedstawiają człowieka najwybitniejsi malarze tamtego okresu, których warto wymienić Leonardo da Vinci, Sandro Botticelli czy Rafael Santi.

Artyści uzyskali ponadto wysoką rangę społeczną, a ich sztuka poczęła szybko ewoluować, dzięki znacznemu zainteresowaniu. Człowiek współczesny poszukuje nowych dróg, dzisiejsi artyści z poczynań poprzedników usiłują wyciągnąć nowe wartości, wzorów i postaw, które wskażą mu jak postępować, jak żyć. Jest słaby, mały, bezradny i zagubiony. Ma ambitne plany i dążenia, ale trudno jest mu je zrealizować. Rzeczywistość, która go otacza, często obojętna jest wobec jego klęsk. Postać ludzka jest traktowana tak samo, jak otaczające ją przedmioty. Wszystkie te cechy odzwierciedlają się w dziełach takich artystów jak Jan Gorczewski, Jacek Sroka, Wilhelm Sasnal. W sztuce XX wieku młodzi artyści sięgali do nowych trendów, odrzucali dotychczasowe style, kreując swój wizerunek kobiety na obrazach ręcznie malowanych- tryptyki.

Człowiek to najlepszy sposób na wyrażenie emocji, typowych zajęć, trendów panujących w modzie lub sztuce, a więc obraz z postacią ludzką będzie świetnym sposobem na wskazanie przeznaczenia miejsca. Obrazy z postaciami ludzkimi sprawdzą się w siłowniach, gabinetach kosmetycznych, biurach, i pokojach.

Renoir – wybitny malarz francuski

Wybitny francuski przedstawiciel, wielki malarz nurtu impresjonistycznego Auguste Renoir.
Pozostawał wierny założeniom impresjonizmu i zwykle portretował kobiety z dziećmi, malował akty, martwą naturę, od samego początku tworzył sztukę optymistyczną przyjemną dla oka. Jego obrazy powstawały już od samego początku kariery w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, w ciągu swojej kariery namalował około 6 tys. obrazów.

Renoir zaczął naukę w 21 roku życia wybrał się na naukę do Charlesa Gleyr’a u boku znanych nazwisk jak Monet, Bazille, czy tez Sisley, lecz wojna francusko-pruska przerwała mu karierę na parę lat i w tym okresie Renoir wrócił do Paryża i zajął się malarstwem impresjonistycznym . Zadebiutował w roku 1864 obrazem Esmeralda, a jego pierwsza retrospektywa „Intymność” w Hiszpanii była strzałem w dziesiątkę. Oglądając jego obrazy odczuwamy bliskość przedstawionego świat. Właśnie Renoir w odróżnieniu od innych artystów potrafił przyjąć sposób myślenia i patrzenia z naszej perspektywy, ta cecha odróżniała go od innych impresjonistów. W 1874 postanowił z innymi młodymi malarzami wystawić swoje obrazy ręcznie malowane na I wystawie impresjonistów w Atelier Nadara.

Malarz bardzo lubił i z czułością podchodził do kwiatów, zarówno tych na polanie, zebranych w bukiet, czy też w wazonie, do realistycznych obłoków na niebie, dzieci oraz kobiet. Sam przyznał: „Lubię takie pejzaże, po których sam chciałbym wędrować, i kobiece wizerunki, które sprawiają, że chciałbym je objąć i złapać za biust”. Auguste cieszył się chwilą i te chwilę umiał przenieść na swoje obrazy ręcznie malowane na płótnie.
Zanim Renoir stał się znanym malarzem portretował swoich znajomych, każdy z nich wniósł coś od siebie do jego życia artystycznego. Po śmierci jego przyjaciela Bazille’a najbliżej był z Claudem, to właśnie on przekonywał go do rozjaśniania palety i rozstawiania sztalug , dlatego też Auguste był częstym gościem w jego domu w Argenteuil. Na jego kolejnych obrazach można rozpoznać modelkę, modystkę Lise Tréhot – była kochanką Renoira. To ona urodziła mu dwójkę dzieci, lecz przyczyny ich rozstania to wielka tajemnica. Auguste wstydził się swej skłonności do kobiet ze społecznych nizin, ożenił się dopiero, gdy jego najstarszy syn skończył 5 lat.
Od początku lat 90-tych XIX wieku zmagał się z reumatyzmem, choroba poważnie deformowała mu dłonie, kochał malować, więc pędzle przywiązywał bandarzami do rąk. Auguste Renoir malował do końca życia, a jego obrazy ręcznie malowane są niepowtarzalne dla kolekcjonerów.

Rama a obraz

Dobierając ramę do obrazu, który będzie zdobił nasz salon, musimy wziąć pod uwagę trzy aspekty. Pierwszy – nie powinna ona kolidować ze stylem obrazu. Drugi – musimy popatrzeć na wystrój mieszkania, musimy mieć pewność, że rama nie będzie się “gryzła” z pokojem, w którym ma zawisnąć obraz. Po trzecie warto pomyśleć, czy rzeczywiście obraz potrzebuje ramy. Dla większości z nas ramy są do siebie podobne, ale zależy to wszystko od gustu. Często zmieniamy zdanie kiedy zakupimy obraz w ramie i okazuje się, że niekoniecznie nam odpowiada, pasuje więc musimy ją zmienić na inną. Nasz wybór powinien być dobrze przemyślany, błędem podczas zakupu ramy będzie dążenie do kolorystycznej synchronizacji kolorów ramy w celu uzyskania jednolitej całości. Najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji będzie dobrać takie barwy, które by się uzupełniały nawzajem. To właśnie styl malarski jest ważnym kryterium i musimy mieć świadomość tego aby obraz nie był przytłoczony wybraną ramką.

Rama powinna podkreślać przekaz i estetykę. Jeśli mamy do czynienia z obrazem abstrakcyjnym, nowoczesnym najlepszym rozwiązaniem będą proste, geometryczne ramy bez zdobień. Innej oprawy będzie wymagał obraz ręcznie malowany na płótnie, desce, płycie czy papierze. Związane jest to z głębokością ramy, jej grubością i stylem. Co warto podkreślić obraz nowoczesny i tryptyk najlepiej wyglądają nieoprawione, dodatkowe zdobienia zaburzają odbiór obrazu.

Styl malarski, kompozycja, kolorystyka wydobywana przez ramę pozwala odbierać przekaz dzieła bez zakłóceń. Jedynym obrazem, który wymaga ramy jest portret. Pozostałe obrazy dobrze prezentują się bez, w zależności od tego jak zostały wykonane. W przypadku obrazów ręcznie malowanych teoria ‘im mniej, tym lepiej’ sprawdza się doskonale. Brak ramy wydobędzie z obrazu namalowanego na płótnie całe jego piękno. Niezależnie od tego czy człowiek zastosuje te zasady przy doborze odpowiedniej ramy, pamiętajmy, że ramy drewniane, jednokolorowe, nawet złote bez zdobień są na tyle uniwersalne, że nie zakłócą odbioru dzieła.

Abstrakcja na ścianie

Modnymi obrazami, które świetnie pasują do nowoczesnych wnętrz są obrazy abstrakcyjne. Przedstawiają one różnego rodzaju geometryczne wzory. Można je na różny sposób interpretować, przez co są tak ciekawe.

Tryptyk - obrazy nowoczesne

Na pewno więc w znakomity sposób ubarwią przestrzeń i spełnią niezwykły wymiar dekoracyjny. A przecież o to właściwe chodzi, aby wprowadzać do wnętrz motywy, które będą się w nich pięknie prezentowały i będą w stanie w piękny sposób podkreślić taką przestrzeń. Można będzie cieszyć się z uzyskania niezwykłych efektów, które dla każdego będą korzystne. Abstrakcyjne obrazy można zamawiać u konkretnych artystów wykonujących sztukę nowoczesną. Można znaleźć do nich namiary w Internecie. Większość z nich posiada własne strony internetowe. W związku z tym, nie będzie problemu, aby zamówić taki obraz, który już niedługo zawiśnie na Twojej ścianie i będzie stanowiły niesamowitą ozdobę. Nowoczesne obrazy dostępne są w różnych kolorach i posiadają różnorakie wzory. W związku z tym, na pewno można będzie cieszyć się z uzyskania bardzo dobrych efektów wizualnych.

Farby a obrazy ręcznie malowane

Obrazy ręcznie malowane powstają współcześnie głównie na bazie farby akrylowej. Jednak początkowo częściej tworzono za pomocą farb olejnych. Na czym polega różnica i dlaczego obecnie chętniej wykorzystywane są akryle? Farby olejne jak sama nazwa wskazuje są tworzone na bazie oleju przez co długo schną – zgodnie z tym ile czasu potrzebują do utlenienia się użytego w nich oleju. Rozmiękczyć je można za pomocą terpentyny dzięki czemu łatwiej się rozprowadzają. Sama technika nie należy do najłatwiejszych pod względem wykonania jak również samego zastosowania i wykorzystania.

Akryle w odróżnieniu od nich są bardzo wszechstronne. Znajdują zastosowanie nie tylko w malarstwie (szeroko wykorzystywane są w budownictwie) a malować nimi możemy zarówno na płótnie jak i na papierze. Bez problemu połączymy je też z innymi technikami jak ołówek, kredka, pastele, akwarele. Wykorzystywane są również przy pracy z olejami, jako podłoże do obrazów.

obraz ręcznie malowany

Farby akrylowe okazują się też świetnym materiałem dekoracyjnym czy użytkowym. Pokrywać nimi można wszelkiego rodzaju przedmioty o różnorodnym przeznaczeniu między innym z drewna, szkła, ceramiki a nawet metalu. Wiadomo, że dekoracje takie wymagają późniejszego utrwalenia jednakże farby olejne nie dają takich możliwości. W odróżnieniu też od olei, akryle nie potrzebują żadnych dodatkowych rozcieńczaczy. Ponadto mogą być kładzione zarówno grubo jak i cienko, a nawet prześwitująco (tzw. laserunek). Formy ich kładzenia także są różnorodne. Można zastosować miękki pędzel jak i szczecinowy w zależności jaki efekt chcemy uzyskać albo nawet malować palcami. Farby są łatwo zmywalne.

Czas ich schnięcia jest dość szybki dlatego można nakładać w krótkim czasie jedną warstwę na drugą co pozwala na szybkie korygowanie błędów i poprawki. Po wyschnięciu farba staje się trwała także nie musimy się obawiać zniszczenia warstwy spodniej. Aby opóźnić schnięcie można rozcieńczać farby w medium akrylowym. Jeżeli chodzi o dostępność i ceny są o wiele korzystniejsze niż w przypadku farb olejnych.

A jakie efekty daje malowanie tymi farbami? Wiadomo, obrazy olejne to klasyka, jednakże akryle pozwalają na większą kreatywność.  Obrazy nowoczesne w znaczącej mierze są tworzone z ich wykorzystaniem. Farby akrylowe są również bardziej przyjazne dla osób początkujących.

 

obrazy nowowczesne

obrazy ręcznie malowane

Sztuka bizantyjaska

Sztuka bizantyjska początkowo była odmianą sztuki starochrześcijańskiej, a kolejno stała się oficjalną sztuką kościoła prawosławnego. Tworzona głównie była na terenie cesarstwa bizantyjskiego i w kręgu jego oddziaływania. Swoje korzenie ma w sztuce greckiej i rzymskiej ale wchłonęła także elementy sztuki hellenistycznej Wschodu, zwłaszcza Aleksandrii, Antiochii, Efezu, a także Persji okresu Sasanidów. Jej podstawowe znamiona to skłonność do przepychu i bogactwa dekoracji, łączona z chrześcijańskim spirytualizmem. Rozwój był ściśle związany z historią polityczną cesarstwa. Jednakże od samego początku kształtowało ją chrześcijaństwo. Sztuka bizantyjska zaspokajała potrzeby władzy świeckiej i odbijała jej dworski ceremoniał.

Zapoczątkowana została w IV w., ale swój własny i samodzielny styl ostatecznie wykształciła dopiero po 1. poł. IX w. i rozwijała się aż do upadku cesarstwa. Jej głównym ośrodkiem był Konstantynopol. Wywarła ona wielki wpływ na sztukę średniowiecznej Europy, a jej wybitne realizację powstały we Włoszech. Przejawiała się najpełniej w architekturze, malarstwie i rzemiośle artystycznym. W sztukach przedstawiających dominowały mozaiki zdobiące ściany i sklepienia budowli sakralnych i świeckich, natomiast rzadziej występowały freski.

Ważną gałęzią sztuki bizantyjskiej było malarstwo ikonowe. Ikony były to obrazy ręcznie malowane techniką enkaustyczną (później temperami) na desce i przedstawiały osoby święte, sceny biblijne i liturgiczno-symboliczne. Najstarsze zachowane ikony pochodzą z VI w.. Szczególnie silnie rozwinięto tą sztukę w późnym średniowieczu na Rusi, gdzie powstało wiele szkół malarskich. W czasach bizancjum istniało również malarstwo książkowe o tematyce religijnej i świeckiej.

Wiele dzieł bizantyjskiego malarstwa monumentalnego zostało zniszczonych w okresie ikonoklazmu i przez Turków po zdobyciu Konstantynopola. Ostatecznie ikonoklazm potępiono, a kult jakim były ikony w formie obraz ręcznie malowany na różnych podłożach został przywrócony i uzyskał teologiczną podbudowę.

Rzeźba bizantyjska była związana przede wszystkim z architekturą i miała głównie ornamentalny charakter. Znów rzemiosło artystyczne osiągało bardzo wysoki poziom i kunszt. Po 1453 roku sztuka bizantyjska uległa skostnieniu powtarzając formy już wykształcone. Do XX w. przetrwały jej tradycje jedynie w Rosji i na Bałkanach. Natomiast w klasztorach na górze Athos w Grecji uprawiana jest do dziś.

Tryptyk we wnętrzach

Tryptyki nie odbiegają pod względem zróżnicowania od tradycyjnych obrazów, jednak wyróżnia je podział na trzy części lub trzy elementy tworzące spójną całość, dzięki któremu potrafią odmienić wydźwięk pomieszczenia, w którym je umieścimy.

Atutem kompozycji tryptyku jest jego możliwość dostosowywania układu elementów do pionu lub poziomu, czy sposobność operowania ich proporcjami, dzięki czemu można równoważyć wystrój czy to salonu, sypialni, pokoju gościnnego czy sali restauracyjnej, klubu albo biura, pracowni. Jego kilku elementowość pozwala na dopasowanie obrazu do niemal każdego wymiaru wnętrza. Bez problemu ozdobimy pomieszczenie, którego ściany ograniczone są skosami, zwłaszcza jeżeli chcemy w nim umieścić obraz o dużych proporcjach i w postaci jednego elementu nie jesteśmy w stanie go w żaden sposób dopasować.

dobrasztuka.pl

Obrazy te idealnie sprawdzą się również przy aranżacjach obejmujących więcej niż jedną ścianę – z powodzeniem wypełnimy wolną przestrzeń, która nam wystąpiła w następstwie reorganizacji przestrzeni, lub po prostu gdy chcemy oryginalnie rozmieścić obrazy na ścianie i nadać wnętrzu nowy wymiar. Z pomocą tryptyku i jego właściwości ciekawy efekt geometryczny osiągniemy bez problemu. Stonowane i wyważone wnętrze nabierze charakteru, gdy jego elementem stanie się właśnie asymetryczna kompozycja tryptyku. Znów awangardowe salony dobrze prezentują się w połączeniu z nowoczesnymi dekoracjami, a tryptyk już samą swą formą przywołuje skojarzenie z czymś nowatorskim. Oczywiście tryptyk z powodzeniem można również wykorzystać przy aranżacji klasycznego czy też stylowego salonu.

Podział kompozycji, choć przywołuje na myśl współczesne trendy, po dobraniu odpowiedniej tematyki równie dobrze sprawdzi się jako dopełnienie salonu w klimacie rustykalnym czy prowansalskim. Zwłaszcza kompozycje o tematyce roślinnej lub pejzaże. Tematyka tryptyku nie jest w żaden sposób ograniczona. Jednak, aby spełnił swoją rolę w konkretnym wnętrzu, przedstawiany temat musi być dobrze dobrany, a także dobrze na nim rozplanowany, tak aby wszystkie części się ze sobą łączyły i harmonizowały. Znaczenie ma też czy dane elementy znajdą się w jednej linii czy też asymetrycznie.

dobrasztuka.pl

Możliwości zastosowania obrazu tryptyku jest wiele, gdyż jako  obraz nowoczesny nada świeżości i oryginalności do wnętrz, a jego właściwości dostosowywania można wykorzystać do licznych manewrów pozwalających na przeobrażenie przestrzeni. Zatem wystarczy określić swoje oczekiwania i dokonać wyboru.