Francja i jej sztuka zajmują jedna z czołowych pozycji w powszechnej historii sztuki. To tam narodziło się wiele stylów, które przenikały do innych krajów Europy.

Na terenie Francji zachował się zespół zabytków sztuki prehistorycznej takich jak słynne malowidła naskalne w jaskiniach Lascaux czy Niaux oraz tak zwane menhiry czyli budowle megalityczne z okresu neolitu.

W V-I wieku p.n.e. rozwinęła się sztuka Galii przejawiająca się twórczością celtycką w postaci wyrobów z brązu, złoconej miedzi z koralami czy emalią. Powstawały również niewielkie rzeźby mające pełnić role magiczno-obronną.

W II w p.n.e. rozpoczęła się romanizacja Galii śródziemnomorskiej. Powstały w tamtym czasie spektakularne budowle jak łuk triumfalny w Orange czy amfiteatr w Nimes.

W średniowieczu kontynuowano twórczość starochrześcijańską czego owcami były powstałe wówczas katedry i opactwa. Charakteryzowały się one układem bazylikowym na planie krzyża z licznymi mozaikami i freskami np. Notre Dame de-la Daurade w Tuluzie. Dalszy rozwój sztuki miał związek z panowaniem Karola Wielkiego tzw. sztuka karolińska i rozwijała się od VIII do XI w. Największe znaczenie w tamtym okresie miało malarstwo miniaturowe uprawiane w klasztorach.

Styl romański trwający w okresie od X-XIII wieku przyniósł Francji najdoskonalsze dzieła. Znaczące zmiany zaszły w architekturze gdzie w budowie kościołów wprowadzono sklepienia zamiast stropów. Architektura cysterska miała również duże znaczenie. Rozwijała się rzeźba, która ściśle związana była z symbolizmem a ikonografia opierała się głównie na tematyce Chrystusa i Marii

Gotyk narodził się w połowie XII w. . Miał duży związek z okresem władzy dynastii Kapetyngów. W architekturze wyróżniały się ostre łuki, sklepienia krzyżowo-żebrowe oraz przypory. Rzeźba natomiast skupiała się na portalach. Tworzone naścienne obrazy ręcznie malowane odchodziły stopniowo w kierunku witrażownictwa.

Renesans początkowo polegał na położeniu na strukturę gotycką dekoracji renesansowych. Duży wpływ odegrała sztuka włoska jednak największe zmiany w kraju zaszły po powstaniu ok 1530 r. szkoły Fontainebleau.

Barok zapanował w XVIIw. I przeciwstawiał się nurtowi europejskiemu takimi cechami jak np. surowa logika, symetryczne plany i przewaga prostych linii. W 1660 r. narodził się styl Ludwika XIV będący propagandą władzy, który łączył w sobie różne sztuki, dając bogatą i zdyscyplinowaną całość. W tamtym okresie powstał zespól pałacowo-ogrodowy w Wersalu. W malarstwie panowały takie nurty jak mieszczański realizm i caravaggionizm.

W XVIIIw. Powstało rokoko. Było ono przede wszystkim stylem wnętrz i rzemiosła artystycznego. Bujnie kwitło meblarstwo, tkactwo i zapoczątkowano produkcja porcelany.

W latach 1820-1860 rozwijał się romantyzm koncentrujący się na wątkach historycznych, narodowych i orientalnych. W malarstwie wyróżniały się takie kierunki jak realizm oraz obrazy ręcznie malowane na płótnie o tematyce pejzażu, a następnie impresjonizm. W architekturze natomiast panował historyzm oraz eklektyzm.

Duże znaczenie dla nowoczesnej architektury miały konstrukcje stalowe Eiffela oraz wprowadzenie w 1900 żelazobetonu. W XX w. Paryż stał się artystyczną stolicą świata.

dobrasztuka.pl